​

Φροντίδα .Τη χρειαζόμαστε, την δεχόμαστε, την προσφέρουμε.  

Η  απουσία της, η έλλειψη της γίνεται  αισθητή  είτε την έχει  βιώσει κάποιος είτε όχι.  

Ο κάθε ένας  έλκεται από αυτή.  Η προσφορά  της μπορεί να προκαλέσει την άνθιση, αλλά και να κουράσει να καταπιέσει . 

Τι είναι αυτό όμως αυτό  που αποκαλούμε φροντίδα; Είναι προσφορά , υποχρέωση , βάρος;  Μαθαίνεται; Λειτουργούμε ενστικτωδώς απέναντι της;  

Είναι απλά μια παγιωμένη ανάγκη στο σώμα για όσο υπάρχει; Μια ριζωμένη μνήμη σε αυτό που από γενιά σε γενιά παραμένει και εντυπώνετε όλο και περισσότερο ;  

Και ποια είναι η σχέση αυτού που την αποζητά με εκείνου που την προσφέρει; 

Οτιδήποτε και αν είναι αυτό που αποκαλούμε φροντίδα, από την αρχή μέχρι και το τέλος της ύπαρξης  μας, αυτό  αποζητάμε και  τελικά είμαστε αντιμέτωποι, είναι το αποτέλεσμα της. Μεγαλώνουμε με αυτήν  τη συστηματική επαναλαμβανομένη προσφορά στοργής και με οποιοδήποτε τρόπο και αν εκδηλώνεται, δημιουργούμε ένα πρότυπο συμπεριφοράς  στην μνήμη μας , που συνεχίζουμε να το αναζητούμε ακόμα και όταν αυτή πάψει να υπάρχει . 

Η προσφορά της φροντίδας ποικίλει . Η πρώτη επαφή  η πιο άμεση , η πιο κατανοητή, έχει να κάνει με το σώμα. Την φροντίδα του ιδίου του σώματος .Παρέχεται από  σκεύη που το τρέφουν  και το πλένουν. 

 Έτσι την ταυτίζουμε με αντικείμενα που την μεταφέρουν ,την μεταγγίζουν, την προσφέρουν. 

     Στην ενότητα  «Το τρέφει, με πλένει, το καθαρίζει / Με τρέφει, το πλένει, με καθαρίζει» 

δημιουργώ σκεύη  με αφορμή δοχεία που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν για να προσφέρουν τροφή. Να πλύνουν να καθαρίσουν να φροντίσουν. 

 Όπως ένα  πιάτο, μια λεκάνη, μια μπανιέρα. Δοχεία τα οποία ανασύρονται μέσα από αναμνήσεις μια ευάλωτης ηλικίας  και ανακαλούν την φροντίδα που κάποτε υπήρξε. 

 Το κερί επιλέγεται σαν υλικό που εξαιτίας της φύσης του, προσδίδει στα αντικείμενα αυτά μια σωματική προέκταση .Παράλληλα εκφράζει την συνεχή τους χρήση μέσα στο χρόνο  που καθώς περνά, μεταβάλλει την μορφή τους.  Αλλοιώνει  την αρτιότητα της φόρμας τους, ενώ σταδιακά τα κάνει  χάνουν την αρχική τους λευκότητα. Πάνω τους αρχίζουν να εμφανίζονται σημάδια γήρανσης και ψεγάδια που παρ΄όλα αυτά, τα κάνουν να φαίνονται όλο και πιο αξιοπερίεργα, πιο πολύτιμα .Οι  αλλεπάλληλες επαλείψεις  του κεριού που χρειάζονται για να κατασκευαστεί  η φόρμα  του κάθε δοχείου, εμφανίζονται σαν το διαστρωματωμένο ίζημα όλων αυτών των  προσφορών φροντίδας  του παρελθόντος. Οι εξωτερικές στιλπνές επιφάνειες των δοχείων υπενθυμίζουν τα αντικείμενα  από που προήλθαν, αλλά και την ηλικία που ανακαλεί η μνήμη. Έρχονται σε αντίθεση με αυτές που διαμορφώνονται στο εσωτερικό τους , επιφάνειες  οργανικές  που τις χαρακτηρίζει μια  έντονη σαθρή σωματικότητα.     

 Έτσι δημιουργώ ένα σύνολο ευθραύστων κέρινων σκευών ,το κάθε ένα μοναδικό στην μορφή του. 

 Αντικείμενα  που φέρουν τη μνήμη της χρήσης τους, την μνήμη της προσφοράς τους .Προσφορές από δοχεία που επαναλαμβανόμενα γεμίζονταν ,παραμένοντας εν τέλει και πάλι κενά. 

Μια πλαστική χειρονομία, που  με ένα τρόπο φαίνεται να εκφράζει μια μετάβαση χρονική από την νεότητα στην ενηλικίωση. 

Μια μικρή αφιέρωση, στην φροντίδα που κάποτε υπήρξε. 

Το ένα γεμίζει το άλλο. Το ένα αδειάζει στο άλλο. Κάθε ένα χρησιμοποιείται  για να κτιστεί ένα σύστημα αποτελούμενο από κομβικά σημεία, που τροφοδοτούν , μεταγγίζουν ,φροντίζουν ,το ένα το άλλο.  

Καθ’ ύψος στοιβαγμένα δοχεία, στοιβαγμένες ενέργειες  στηριζόμενες στους εαυτούς τους, εκθέτουν την εξωτερική λεία νεανική τους επιφάνεια .Το εσωτερικό το ενήλικο, στρέφεται προς τα μέσα.  

Δημιουργεί μικρούς προσωπικούς χώρους  που βρίσκουν διόδους επικοινωνίας  μέσα από ένα σύστημα εκροών, προσπαθώντας να επικοινωνήσει  με το έξω,  ανασυστήνοντας  έναν διάλογο   που  ανταποδίδει  κάτι  σε μια θύμηση. Ένα αντίδωρο σε αυτό που κάποτε έρεε. Σε αυτό που τροφοδοτούσε  πάντα με τρυφερότητα, χωρίς μετρό και φειδώ.